24 maja zaginął Uzi. Uciekł za sarną na spacerze ciągnąc dwudziesto metrową linkę. Ludzie pomóżcie mi go znaleźć!! Więcej zdjęć JUzka w galerii w zakładce Uzi oraz Moje psy.      
O mnie - Magdalena Galak Moje psy Magdalena Galak Owczarki niemieckie Szkolenie psów Moi Przyjaciele Spotkania Galeria Zdjęć Linki Biblioteka Księga gości Kontakt

S.O.S. Psy do adopcji

Licznik odwiedzin: 138603




POLECAMY KARMY:







U NAS MOŻESZ ZAKUPIĆ
SPRZĘT FIRMY:








Magdalena Galak Projektowanie

"Mercedes wśród ras"

Każdy właściciel i miłośnik psów zna zapewne to określenie.

Mercedes to solidna firma, piękno i niezawodność.

A jaki jest owczarek niemiecki?

"... Jest symbolem pierwotnej siły, inteligencji i zwrotności ciała, jest harmonijny pod każdym względem ... Przy jego żywym temperamencie musi być posłuszny, dostosować się do każdej sytuacji, a przydzieloną mu pracę wykonywać chętnie i z entuzjazmem. W obronie swego pana i jego własności musi wykazywać odwagę i ciętość ... W normalnej sytuacji musi być uważnym i przyjemnym współmieszkańcem, łagodnym w stosunku do znanego sobie otoczenia , przede wszystkim do dzieci i innych zwierząt i tolerancyjnym w stosunku do innych ludzi. Jednym słowem harmonijny obraz naturalności i robiącej wrażenie pewności siebie." /E.Hauck, 1966/

Troszkę historii.

Owczarek niemiecki jest tzw. psem owczarskim a wywodzi się z grupy psów pasterskich - te zaś towarzyszyły człowiekowi, właściwie odkąd zaczęła się świadoma hodowla zwierząt.
Początkowo pies pasterski używany był głównie do obrony stada przed dwu i czworonożnymi złodziejami. Taki pies, zostawiony razem ze stadem, musiał sam podejmować decyzje, umieć ocenić skalę zagrożenia. Pilnując stada, musiał być pokaźnych rozmiarów, silny, szybki i wytrzymały. Były to więc wielkie psy o bujnej, często długiej i kosmatej szacie,  mocnych szczękach mogących przetrącić kark nawet wilkowi. Taki pies, żyjąc od szczeniaka w otoczeniu zwierząt które miał strzec, bardziej identyfikował się z powierzonym mu  stadem niż ze swoimi krewniakami.
Pilnowanie owiec na rozległych przestrzeniach, w dużych odległościach od siedzib ludzkich jest jednak zupełnie inne od pilnowania stad wypasanych między polami uprawnymi.
A czasy się zmieniały.
Wytrzebiono wilki, rysie i niedźwiedzie, pastwiska zamieniano na pola uprawne. Coraz częściej trzeba było przeprowadzać owce z pastwiska na pastwisko a trasy marszu wiodły przez zamieszkałe tereny. Teraz praca psów polegała na ścisłej współpracy z przewodnikiem, na natychmiastowym, precyzyjnym wykonaniu zadania polegającym na zagonieniu owiec i pilnowaniu by pasły się w ściśle określonych miejscach. Coraz bardziej potrzebne były psy lżejsze, łatwe w tresurze, które można byłoby wykorzystywać to tego, aby nie dopuszczały do niszczenia przez zwierzęta gospodarskie upraw.  Z psów pasterskich wybierano te o lżejszej budowie, krótszym włosie, bardziej szpiczastych kufach.
Cechami jakie bezwzględnie pies musiał wykazywać, były fizyczna wytrzymałość, odporność na warunki pogodowe i łatwość tresury. Praca tych psów polegała na umiarkowanym kąsaniu owiec tak by czuły respekt przed pastuchem i nie zostały dotkliwie pokaleczone podczas psiej interwencji. Nadmierne szczekanie i głośne, nerwowe zachowania również nie były pożądane przy pracy ze stadem dlatego szczególnie selekcjonowano dobre psychicznie osobniki. Pod koniec XVIII wieku takie właśnie psy zaczęły masowo pojawiać się na terenach dzisiejszych Niemiec, Belgii i Holandii. Główną niewygodą była ich nadmiernej długości sierść - pozostałość po psach stróżujących. Stopniowo, choć nie wszędzie tzw. staroniemiecki typ owczarka został wyparty przez psa o twardym, krótkim włosie.
Biorąc pod uwagę cechy anatomiczne, psy owczarskie możemy opisać jako przypominające psy pierwotne. Kształt ciała wpisany bardziej w prostokąt niż kwadrat z dość długą głową i spiczastą, umiarkowanie głęboką kufą. Owczarki mają płaskie czoło i raczej słabo zaznaczony stop, dość duże stojące uszy, stosunkowo silnie kątowane kończyn, twardy i zazwyczaj krótki włos, czasami lekko przedłużony. Ogon do połowy stawu skokowego nisko noszony.
Oprócz pilnowania stad, owczarki sprawdzały się świetnie również jako psy stróżujące posesji a łatwość w układaniu spowodowała zainteresowanie nimi policji i wojska.

WZORCE RAS OWCZARKÓW - FCI

Przedstawicielem takich właśnie psów jest owczarek niemiecki. 
Mimo iż swoją budową przypomina wilka z lasu, rasa ta powstała w wyniku kojarzenia ściśle określonego typu psów pasterskich, nie zaś jak się niektórym wydaje dolewki wilczej krwi i jest rasą względnie młodą. Jej korzenie sięgają końca XIX wieku kiedy to podjęto pierwszą próbę ustanowienia wzorca rasy. Za początek planowej hodowlii uznaje się jednak rok 1899 - założono wtedy, w Bawarii Związek Owczarków, na którego czele stanął rotmistrz Max von Stephanitz. Ustalony pod koniec roku wzorzec, w swej zasadniczej części, obowiązuje do dnia dzisiejszego.

Prawdopodobnie psów tej rasy jest najwięcej na swiecie. Można je spotkać wszędzie, w każdej szerokości geograficznej. Nawet w dalekiej Australii, gdzie przez wiele lat lat obowiązywał zakaz ich sprowadzania w obawie przed krzyżowaniem z dzikimi psami, w chwili obecnej wypracowany został jeden z lepszych standardów rasy owczarka niemieckiego./ op.wg.Malcolm Willis/

WZORZEC OWCZARKA NIEMIECKIEGO FCI

 

Wzorzec FCI nr 166 23.12.2010/EN
 
(Deutscher Schäferhund - German Shepherd Dog)
 
Kraj pochodzenia: Niemcy
 
Data publikacji obowiązującego wzorca: 11.08.2010
 
Użytkowanie: Wszechstronny pies użytkowy, pasterski i służbowy.
 
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
 
Sekcja 1 - Psy pasterskie.
 
Próby pracy wymagane.
odmiana krótkowłosa (Stockhaar)
odmiana długowłosa (Langstockhaar)
 
KRÓTKI  RYS  HISTORYCZNY:
Zgodnie z oficjalną dokumentacją  Verein für Deutsche Schäferhunde ( SV) e.V.
(Stowarzyszenie Owczarka Niemieckiego, w skrócie „SV”), z siedzibą w Augsburgu, w Niemczech, członek Verband für das Deutsche Hundewesen ( V DH) ,
jest depozytariuszem wzorca  owczarka niemieckiego. Wzorzec ten, powstały na
podstawie propozycji, których autorami byli A.Meyer i Max von Stephanitz,
przyjęty został na pierwszym Zgromadzeniu Ogólnym SV we Frankfurcie nad
Menem 20 września 1899 roku. Kolejne zmiany wprowadzone zostały na
6 Zgromadzeniu 28 lipca 1901 roku, 23 Zgromadzeniu 17 września 1909 roku w
Kolonii, posiedzeniu Komitetu Wykonawczego (Zarządu) i Komitetu
Doradczego w Wiesbaden 5 września 1930 roku, oraz na posiedzeniu Komisji
Hodowlanej i Komitetu Wykonawczego  25 marca 1961. Wszystkie te zmiany
zaakceptowane zostały na zjeździe Światowej Unii Klubów Owczarka
Niemieckiego (WUSV) 30 sierpnia 1976 roku.
Dodatkowe zmiany wprowadzone zostały na mocy delegacji ustawowej poprzez
Komitet Wykonawczy i Komitet Doradczy w dniach 23 i 24 marca 1991 roku
i na mocy Konwencji Federalnej w dniach 25 maja 1997 oraz 31 maja i 1 czerwca 2008.    
Planowa hodowla owczarka niemieckiego rozpoczęła się w roku 1899, po
utworzeniu SV, przy wykorzystaniu rozmaitych istniejących wówczas  psów
owczarskich ze Środkowych i Południowych Niemiec; jej celem było uzyskanie
doskonałego psa użytkowego.  Dlatego już pierwszy wzorzec opisywał nie tylko
wygląd, ale i cechy użytkowe psa.

WRAŻENIE OGÓLNE:  
Owczarek niemiecki jest psem średniej wielkości, o nieco wydłużonej, lecz
zwartej sylwetce, dobrze umięśnionym i suchym.

WAŻNE PROPORCJ E: 
Wysokość w kłębie: pies - 60 do 65 cm, suka - 55 do 60 cm.
Długość tułowia jest o 10 – 17%  większa od wysokości w kłębie.

CHARAKTER:  
Owczarek niemiecki musi być zrównoważony, pewny siebie, oddany
właścicielowi, łagodny(o ile nie zostanie sprowokowany), czujny i łatwy do
wyszkolenia. Cechy te, połączone z odwagą, ciętością i twardością charakteru
czynią z niego dobrego psa do towarzystwa, obrońcę, stróża, psa policyjnego
i pasterskiego.

GŁOWA:  
Klinowata, proporcjonalna do tułowia. J ej długość wynosi około 40% wysokości
w kłębie. J est sucha i umiarkowanie szeroka między uszami; nie może być ani3
ciężka, ani zbyt długa. Czoło, oglądane z przodu i z boku, jest tylko trochę
zaokrąglone, bruzda czołowa jest nieznaczna lub zupełnie niewidoczna.
Mózgoczaszka i trzewioczaszka tej samej długości. Szerokość mózgoczaszki
mniej więcej równa jej długości, oglądana z góry mózgoczaszka zwężą się
równomiernie  w kierunku kuf y. Stop łagodny, a nie ostro zaznaczony .
Kufa klinowata, szczęki mocne, grzbiet nosa prosty; niepożądany wygarbiony
ani wklęsły. Wargi suche, przylegające, ciemne. 

NOS:
Zawsze czarny.

UZĘBIENIE :    
Mocne, zdrowe i kompletne – 42 zęby zgodnie z wzorem zębowym. Zgryz
nożycowy, to znaczy siekacze górnej szczęki znajdują się ciasno przed
siekaczami żuchwy. Zgryz cęgowy, przodozgryz i tyłozgryz są wadliwe. Wadą
jest także ustawienie siekaczy w linii prostej i duże odstępy między zębami.
Kości szczęk dobrze rozwinięte, zęby głęboko osadzone w szczękach.

OCZY: 
Średniej wielkości, kształtu migdała, trochę skośnie ustawione, nie wyłupiaste,
możliwie jak najciemniejsze. Oczy jasne, o przeszywającym spojrzeniu
niepożądane, gdyż zmieniają wyraz psa.

USZY: 
Średniej wielkości, stojące, spiczasto zakończone, skierowane małżowinami do
przodu i równolegle wobec siebie, mogą być tak ruchu, jak w spoczynku
położone płasko do tyłu. Uszy załamane na końcach  lub obwisłe są wadliwe.

SZYJA:  
Mocna, dobrze umięśniona, bez podgardla. Ustawiona pod kątem około 45 stopni w stosunku do linii grzbietu.

TUŁÓW:  
Linia górna płynnie przebiega od nasady szyi przez długi i wysoki  kłąb i prosty
grzbiet do lekko opadającego zadu. Grzbiet średniej długości, mocny, prosty
i dobrze umięśniony. Lędźwie krótkie, szerokie, mocne, dobrze umięśnione. Zad
długi i lekko opadający, pod kątem około 23 stopni do poziomu, płynnie
przechodzi w nasadę ogona.
Klatka piersiowa  umiarkowanie szeroka, mostek długi i wyraźny. Głębokość
klatki piersiowej wynosi 45 do 48% wysokości w kłębie. 
Żebra umiarkowanie wysklepione. Wadliwe są zarówno klatka beczkowata, jak
i płaska.

OGON:  
Sięga co najmniej do stawu skokowego, ale nie dalej niż do połowy długości
śródstopia. Noszony szablasto, w ruchu i przy pobudzeniu może być wzniesiony
wyżej, ale nie powyżej linii grzbietu. Sierść na spodniej stronie ogona nieco
dłuższa. Jakiekolwiek zabiegi chirurgiczne, mające na celu korekcje ogona, są
zabronione.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Oglądane z każdej strony proste, widziane z przodu idealnie równolegle.
Łopatka i ramię: Jednakowej długości, mocno związane z tułowiem potężnymi
mięśniami. Kąt w stawie barowym wynosi ok. 90 stopni ( idealnie) ,
w praktyce do 110 stopni.
Łokcie: Nie mogą być wykręcone na zewnątrz, ani do wewnątrz,  tak w postawie, jak i w ruchu, ani podstawione pod tułowiem
Podramię: Proste, suche, dobrze umięśnione, równoległe jedno wobec drugiego.
Śródręcze: J ego długość wynosi około 1/3 długości podramienia; jest nachylone
względem niego pod kątem 20 do 22 stopni. Śródręcze zbyt skośnie
ustawione  (ponad 22 stopnie) lub zbyt pionowe (mniej niż 20 stopni) jest
wadliwe, ponieważ zmniejsza wytrzymałość.
Łapy: Zaokrąglone, zwarte i dobrze wysklepione, opuszki mocne, niepopękane,
pazury mocne i ciemne.
Kończyny tylne:  Trochę odstawione do tyłu, oglądane z tyłu – równolegle
względem siebie.
Udo i podudzie: Mniej więcej tej samej długości, tworzą kąt około 120 stopni;
kończyny mocne i dobrze umięśnione.
Staw skokowy:  Mocny i wyraźny.
Śródstopie: Pionowe.
Łapy: Zwarte, lekko wypukłe, opuszki twarde i ciemne, pazury mocne, ciemne
i wysklepione.

RUCH:  
Owczarek niemiecki porusza się kłusem, a odpowiednia długość kończyn
i harmonijne kątowanie pozwala na dobry wykrok kończyn przednich i daleki
zasięg kończyn tylnych, przy zachowaniu pewnej linii grzbietu. Niewskazane jest
zbyt głębokie kątowanie kończyn tylnych, bo zmniejsza ono wytrzymałość
i stabilność ruchu. Prawidłowo zbudowany i kątowany owczarek porusza się
przestrzennym, wydajnym i niskim kłusem, który wydaje się niezmordowany.
W ruchu głowa jest wysunięta ku przodowi, ogon lekko wzniesiony, a linia górna
powinna bez większych zaburzeń przebiegać płynnie od końców uszu aż do
końca ogona.5

SKÓRA:  
Niezbyt ściśle przylegająca, ale bez fałd.

SZATA:
Sierść: Owczarki niemieckie hodowane są w dwóch odmianach – krótkowłosej
i długowłosej, w każdym przypadku z podszerstkiem. 

Odmiana krótkowłosa  (Stockhaar): włos okrywowy bardzo gęsty, nadzwyczaj
twardy i przylegający. Na głowie, uszach, przednich stronach kończyn
i łapach włos krótki. Nieco dłuższy i bardziej obfity na szyi, tylnych
stronach kończyn przednich powyżej nadgarstka; na tylnych stronach ud
tworzy umiarkowanie obfite portki.

Odmiana długowłosa  (Langstockhaar): Włos okrywowy dłuższy, miękki,
nieprzylegający, dłuższy włos na uszach i kończynach, obf ite portki,
obficie owłosiony ogon, z wiszącym włosem. Na głowie, wewnątrz uszu,
na przednich stronach kończyn i łapach włos krótki. Dłuższy i bardziej
obf ity na szyi, niemalże tworzy kryzę. Pióra na tylnych stronach kończyn
przednich do nadgarstka, wyraźne portki na tylnych  stronach ud.
Maść: Czarna z podpalaniem w odcieniu czerwonawym, płowym, żółtym lub
jasnoszarym. Jednolicie czarna lub szara, śniada, czaprakowa -  z maską.
Mała, nierzucająca się w oczy, biała plamka na piersi i jaśniejsza maść na
wewnętrznej stronie nóg dopuszczalne, ale niepożądane. Nos zawsze
czarny, bez względu na umaszczenie. Brak maski, bardzo jasne oczy,
jasne lub białe znaczenia na piersi i wewnętrznej stronie nóg, jasne pazury
lub rudy koniec ogona należy oceniać jako niedostatki pigmentacji.
Podszerstek w odcieniu jasnoszarym.
Niedopuszczalna maść biała.

WYMIARY:
PSY: Wysokość w kłębie 60 do 65 cm, waga 30 do 40 kg.
SUKI: Wysokość w kłębie 55 do 60 cm, waga 22 do 32 kg.

WADY: 
Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady
i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.

WADY DUŻE:
•  Wszelkie odchylenia od wzorca, mające znaczny wpływ na użytkowość psa.
•  Uszy nisko osadzone, miękkie, nie dość sztywne, załamane.
•  Znaczne braki pigmentacji.
•  Wyraźne zaburzenia harmonii budowy.6

WADY UZĘBIENIA:
•  Braki zębowe, które nie są wadami dyskwalifikującymi.
•  Wszelkie odchylenia od nożycowego zgryzu, które nie są wadami 
dyskwalifikującymi.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
•  Lękliwość, gryzienie ze strachu.
•  Stwierdzenie dysplazji w stopniu ciężkim.
•  Wnętrostwo jedno- lub obustronne, niedostatecznie rozwinięte 
lub niejednakowe jądra.
•  Ślady korekcji uszu lub ogona.
•  Wyraźne wady budowy.
•  Braki zębowe: brak jednego przedtrzonowca P3 i jeszcze jednego zęba, 
brak kła, przedtrzonowca P4, trzonowca M1 lub M2, brak 3 lub więcej 
jakichkolwiek zębów.
•  Zgryz: tyłozgryz większy niż 2 mm, przodozgryz, wszystkie siekacze w zgryzie 
cęgowym.
•  Wysokość  o więcej niż 1 cm powyżej lub poniżej  wzorcowej. 
•  A l b i n i z m
•  Maść biała (także z czarnymi pazurami i nosem.)
•  Długi, prosty włos okrywowy pozbawiony podszerstka.
•  Włos długi ( wyraźnie długi włos okrywowy, pozbawiony podszerstka, 
rozdzielający się na grzbiecie i formujący obfite kępki wewnątrz uszu, 
obfite pióra na tylnych stronach kończyn oraz na ogonie) .

UWAGA: 
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.
Wersja polska - styczeń 2011

 

Dlaczego mercedes jest mercedesem?


Z całej mieszanki psów, które posłużyły do stworzenia ON-ka powstał taki, który jeśli chodzi o uniwersalne umiejętności, nie ma sobie równych. Można go wykorzystać właściwie do wszystkiego. Chociaż nie ma tak czułego nosa jak bloodhound ani, wbrew rozpowszachnionej opinii, nie jest szczególnie agresywny, nie pracuje tak szybko jak border collie czy kelpie, a jako pies przewodnik wyparty został przez labladory i goldeny - nadal jednak jako pies użytkowy jest bezkonkurencyjny. W świecie specjalizacji ras on jeden pozostaje łatwym w prowadzeniu towarzyszem pastarza, policjanta, ratownika, niewidomego czy nawet myśliwego. Jest niezastąpionym stróżem i partnerem w sportach dla ludzi aktywnych.

To jednak co stawia go na piedestale ras to jego szczególny temperament. Można powiedzieć że owczarek niemiecki to charakter.

Polecam przeczytać  ARTYKUŁ